De wereld ligt er vol mee…

Zaterdag gaan we op zoek naar een geo.schat. We lopen de strip af richting strand. Hoge golven rollen op het gele zand. Het water spat tegen de kliffen omhoog. We gaan rechts af richting het nulpunt. Het verharde wandelpad gaat over in een zandpad. Hier moeten we links aanhouden het klif op. Een smal geitenpad loopt over de rotsen, door de struiken en vlak langs het klif, een klif dat, pal naast het pad, 10 a 20 meter naar beneden valt.. Een sportieve jonge man klautert het pad een stuk op.
“Dat gaan wij dus niet doen” zegt Cor vast besloten. En hij heeft gelijk.  
De wereld ligt vol geocaches en deze kunnen we echt wel missen. We nemen geen risico om een schat te vinden. Misschien via een andere weg. Er gaat een trap omhoog. “Doen” zeg ik.
Maar dat valt me goed tegen. Natuurlijk kom ik boven, onderweg omhoog worden we aangemoedigd door een Engels echtpaar “ga doorrrr, het loopt echt niet dood”…….als een oud paard sta ik te hijgen en heb tijd nodig om weer bij te komen.We zijn niet dichter bij het nul punt gekomen en kunnen van deze kant de schat niet bekijken.

Zondag wagen we weer een poging. Dit keer via weer een andere route. Maar ook dit lukt het niet. We geven ons nu echt gewonnen.
Wel trakteren we onszelf op een ijsje. Dat hebben we wel verdiend.
En net als zaterdag rusten we lekker uit op de makkelijke ligbedden aan het zwembad. Heerlijk in de zon doen we even onze oogjes dicht.

Zaterdagavond zijn we wezen stappen op de overbekende strip van Albufeira.
Cor wilde de wilde taferelen, dronken en dansende Engelsen en zo, wel eens in het echt bekijken. Het was wel even zoeken naar het vertier. Uit vier kroegen schalde muziek en bleken een paar gasten zich er goed te vermaken.  
Nee, we hebben geen dansje gemaakt en geen borrel gedronken. Na een korte wandeling hadden we het al gauw weer gezien.  
Thuis nemen we een lekker drankje en onze favoriete chips.