25/26 Overwinteren, koufront

En dan komt er een koufront over die veel wind en regen met zich meebrengt. We hebben van alles in uis en gaan een paar dagen de deur niet uit. Vanuit ons aquarium, zo genoemd door het vele glas op het balkon, bekijken we van boven de koude natte wereld beneden.

Zwierige plastic poncho's op stepjes, parapluies op scootmobielen, onze manke bedelaar met een dikke muts op. Het ziet er allemaal triest uit.

Zaterdag blijft het droog. Tijd om weer eens een ommetje te maken. We lopen naar het gemeentehuis waar nog druk wordt geschaatst op de ijsbaan. Op het grote podium geeft de plaatselijke dansschool een wervelende show. Jonge meiden laten zien hoe flexibel hun lichaam is. We lopen door naar het Elche park waar de wind ons bijna weg blaast. Het is te koud om hier te zitten. We trakteren onszelf op een kindermenuutje bij de kolonel. 

Zondag slaan we de markt over, de lucht is grauw en de voorspellingen zijn niet best. We blijven thuis. Ook maandag en dinsdag blijven we lekker bij de kachel met een goed boek en wat lekkere snacks.

Woensdag schijnt de zon door het wolkendek. We gaan naar de markt.Hier trakteer ik Cor op de traditionele Spaanse churros, een krokant gefrustreerde tarwedeeg stengel met een zachte binnenkant.

Na de siësta lopen we nog even naar het strand. De tegenstellingen zijn weer fascinerend, er liggen mensen op het strand in zwembroek, er zwemmen mensen in zee en er lopen gasten in winterjassen met muts op, op de boulevard. Op een bankje, aan het eind van de boulevard kijken we naar klappie-klap, een breakdance groep die op straat een show op voert. Aan het eind van het optreden moet het publiek ritmisch klappen, klappie-klap. Het wordt al vroeg kil vandaag, we lopen weer terug naar ons appartement.

Donderdag mag er weer gezongen worden met het gelegenheidskoor. De engelbewaarder en Er zaten twee motten worden uit volle borst meegezongen door de vele Hollandse zangers en zangeressen.  Ook balletje balletje is vandaag weer van de partij, Met het slechte weer zal er weinig verdiend zijn door de oplichters.

Vrijdag lopen we bij de bibliotheek binnen om de uitgelezen boeken te ruilen voor nieuw leesvoer. We gaan aan de overkant even wat boodschapjes doen.

Zaterdag nemen we de bus, lijn 10, naar Albir. We gaan een dagje Geocachen. Er zijn twee wandelingen uitgezet en er liggen en paar losse schatten verstopt.   We stappen dichtbij de boulevard uit. We beginnen met de wandeling die ons naar een uitzichtpunt brengt. We wandelen de glooiende weg op naar boven. In een park, op een bankje in de zon, eten we ons bruine broodje met kaas. Hier geen restaurants, geen ijscoman en geen toeristen. We lopen verder, genieten van het uitzicht en volgen de route van de geo-wandeling. In de verte zien we de rots van Calpe.   We hebben al punten gehad en nog een extra cache gevonden als we bij de  ingang van een natuurlpark aankomen. Misschien moeten we ooit eens terugkomen om hier te wandelen. Maar nu hebben we andere plannen.

Onze volgende wandeling is over de Walk of Fame. Een wandelroute over de promenade waar de tegels versierd zijn met sterren uit de Spaanse filmindustrie. Hier wel toeristen maar mondjesmaat. Geen Benidormse taferelen. Een heel andere beleving als het Metropole Benidorm. Hier ook geen zandstrand maar grote grove kiezels.

Als we alle vragen beantwoord hebben, zijn we klaar. Maar dan blijkt er nog een cache te liggen een eind verder op. Die pikken we ook nog even op. Maar dan wordt het tijd om de bushalte op te zoeken. De bus is net als op de heenweg overvol. Mensen staan in het gangpad. Waarom ze niet op de twee laatste vrije plekken gaan zitten is mij een raadsel. Wij doen dat wel. Ha ,ha lekker puh.