Rolling Stones

Eerst even broodjes bij de bakker halen en dan gaan we. Er moet gewandeld worden vandaag. Sylvia en René hebben een bergwandeling uitgezocht van ongeveer 10 kilometer. Via een kronkelweg rijden we naar het startpunt van de wandeling. (Wat grappig, die is het punt waar we een geocache hebben gevonden waar ik op de knieën onder een steen zocht en vond.)

Cor wijst aan waar de wandeling begint. En daar gaan ze, water en een broodje in de rugzak, de steile paadjes volgen waar de keien los op het leem of de rotsblokken liggen.

Wij rijden verder naar een golfresort om te kijken hoe het er uitziet en of we daar misschien een appartement zouden willen huren. Op de green is het behoorlijk druk. De golfkarretjes rijden af en aan om de pro’s naar een volgende hole te brengen. Maar ook vier giechelende dames in hun korte rokjes beleven zichtbaar gevel schik aan het slaan van de kleine ballen. Het lijkt een groot mierennest van waar wij staan. We lassen voor onszelf wat bedenktijd in en gaan op zoek naar het torentje dar we onderweg zagen, er zou een gecoache moeten liggen. 

We lopen langs het hek en wandelen over de met onkruid begroeide brede asfaltweg de helling op. (De toren schijnt ooit gebouwd te zijn om het golfterrein van  La Moto van water te voorzien maar het golfterrein is er volgens de legger van de caches nooit gekomen.) Het uitzicht is prachtig. Plots stopt het asfalt en liggen er alleen nog losse grote en kleine keien. We proberen een paar stappen. De keien glijden onder onze schoenen alle kanten op. Dit gaan we dus niet doen. De wereld ligt vol met geocaches dus deze kunnen we gerust overslaan.

Genietend van de vergezichten lopen we naar beneden.

Op een andere plek proberen we ons geluk nogmaals en ja hoor na een tijdje zoeken vinden we nog twee kokertje en vullen onze naam in. De telefoon van Cor begint te schetteren. 

“Hoi Syl, waar zijn jullie? Alle twee nog heel? “    
“Ja, dat wel maar we zijn wat uit koers geraakt en moeten nog twee kilometer. Ik bel weer als we er bijna zijn.”  
een uur later: “We zijn nu bij de weg aangekomen. Maar niet op de afgesproken plek. “  
Met locatie delen via de telefoon was de door Sylvia’s doorgegeven plek een eind verderop , achter de groene glascontainer gauw gevonden.

Cor neemt de weg via Mijas Pueblo. We zien en ruiken de ezels maar ook nu geen beschikbare parkeerplaatsen maar dat willen we nu ook niet. 

We willen thuis, lekker lui op de bank met een drankje en een tapa en een heerlijk stukje ananas.