Benidorm 2024 25 week 3

🇪🇸We beginnen de maandag met een wandeling naar de bibliotheek. We volgen de wegen die googlemaps ons voorschoteld naar een niet zo’n toeristische deel van de stad. Maar waar is het dan. We moeten er al zijn.
Ik vraag het een Spaanse dame maar die vertelt me dat ze niet van hier is. We lopen wat rond en dan zien we de letters op de gevel. Bibliotheca.  
We stappen naar binnen en vertellen de dame achter de balie het doel van onze komst. Paspoort en foto, dat hebben we nodig voor een abonnement. Een paspoort zit in mijn tas maar een foto? Het mag ook een kopie zijn van de foto uit het paspoort. Ah….waar staat het kopieerapparaat. Helaas die is niet aanwezig in deze bibliotheek.we bekijken nog even het aanbod Nederlandse boeken en groeten de dames en stappen uit de bibliotheek.

Bij de ingang van een overdekt winkelcentrum staan schootmobils in rijden geparkeerd. Het blijft een wonderlijk gezicht.
We gaan de dichtstbijzijnde geocaches zoeken. We vinden ze na enig zoekwerk. Helaas heb ik geen pen in mijn tas. We kunnen dus niet loggen. Het zit niet mee vandaag.

De voorraden worden weer aangevuld bij de Cosumo en met en net iets te lange avondwandeling sluiten we de dag af.

🇪🇸Ook dinsdag schijnt de zon al vroeg op ons balkon. We genieten op het balkon van een geroosterd broodje en een kop koffie. Dan vertrekken we richting de binnenstad en we lopen door naar de haven. De boot naar Calpe, wanneer, hoe laat, hoe lang en hoe duur? 
 

🇪🇸Woensdag scoren we op de markt twee t.shirts, een kilo druiven en een paar oorbellen. Het is een heerlijke dag voor een uurtje zonnebaden.
De kringloop is nog open. Binnen allerlei kleding, frutsels en boeken. Met een paar slippers en een boek van meer dan 400 pagina’s lopen de winkel uit.  
Wie heeft er nog een bibliotheek nodig ?
Als je het boek uit heb en je levert hem weer in, krijg ik de helft van het aankoopbedrag, drie euro, weer terug.

🇪🇸 Natuurlijk moeten we de geocaches nog even bezoeken om ze te loggen.  Van daaruit lopen we naar de Old Town. Een hele tippel. We lunchen bij de kolonel met  lekkere kipkluifjes en een groot glas limonade. We nemen de boulevard terug. Het is een heerlijke stranddag.

🇪🇸Mijn benauwdheid is er de afgelopen dagen niet beter op geworden en ik ben inmiddels ook gaan hoesten.Tijd voor een bezoekje aan een huisarts.  
De artsen post zit hier vlakbij maar blijkt pas om twee uur open te gaan. We lopen weer naar huis.
Om iets over tweeën staan we weer voor de deur maar weer is er niemand aanwezig. Dan kiezen we voor een spaanse privékliniek zo’n honderd meter verderop, net om de hoek van het winkelcentrum en stappen naar binnen.

Alles is hier steriel wit. Achter een bale twee dames die even op kijken. Cor vraagt of er een arts is die naar het probleem zou kunnen kijken. Over een half uur is er iemand die mij kan helpen. Een. half uur dat 5 kwartier duurde, later vertelt de dame dat het nog vijf minuten kan duren. Na een kwartier komt een  brunette met een korte bob ons uitnodigen naar haar kamer. Ze luistert naar mijn longen met een stethoscoop en vraagt of ik allergie ben. For Cats, antwoord ik, maar dit begrijpt ze niet. Ik miauw om duidelijk te maken wat ik bedoel.  Nee….voor medicijnen natuurlijk laat ze nu weten. Het gesprek gaat moeizaam. 

Ze schrijft een recept uit en neemt afscheid. In de wachtkamer ga ik even zitten terwijl Cor afrekent. Hij moet nog even wachten.
Een verpleegkundig komt ons halen. Ik krijg nog een injectie. Had ik dat woord bij de dokter ook niet gehoord?
Ik mag op een bed liggen en wrijf over mijn arm. Links komt zo het best uit terwijl ik het rechts prettiger zou vinden. Ik ben moe en laat het gaan.
De zuster komt binnen met giga grote spuit, ik kijk weg.  
Dan maakt ze me duidelijk dat de spuit niet in mijn arm komt, maar in mijn bil.
Daar lag ik dan, de luxe overwinteraar, op het onderzoek bed met de billen bloot.
Als een mantra herhaalde de zuster “ it hurts, that’s normal, it hurts, thats normal.
Wat een understatement, pijn , ik verging van de pijn, pijnscheuten flitsten via mijn been, mijn rug in….ik wilde wel gillen maar had geen lucht. Tranen sprongen in mijn ogen. “ Het is alweer gebeurd” hoorde ik Cor zeggen.
Mooi , maar de pijn was nog moet weg. Wat een ellende.
Langzaam zakte de pijn dan toch weg en liepen we uiteindelijk weer naar huis.  
Cor haalde de medicijnen en ik ging uitgeput naar bed. 

🇪🇸De zaterdag ging het iets beter. Het had vannacht geregend en alles was lekker fris. Wat later in de middag gaan we er even op uit, een korte wandelingen is best te doen, zo niet dan gaan we terug.
Op de boulevard is een bankje gauw gevonden. Er is ook weer van alles te zien.
Een agent die met hekken sleept en de weg afsluit trekt onze aandacht.Wat gaat er gebeuren. Google vertelt ons dat de halve marathon van Benidorm vanavond wordt gelopen.
We pakken een terrasje en wachten tot het zover is. Lopers wandelen over de boulevard  aar het vertrekpunt. De drukte op straat neemt toe,Het kruispunt wordt afgezet, linten gespannen en richtings borden geplaatst.

De DJ zit achter een draaitafel en laat Sweet Caroline door de lucht schallen.  
Wij zitten inmiddels al een tijdje op een houten bankje net achter het roodwitte lint met zicht op de DJ.

Dan houd de oorverdovende muziek op. De dj neemt het woord en ik begrijp dat er een minuut stilte wordt gehouden voor de slachtoffers van de ramp bij Valencia. Het geluid verstomde, het was stil, muis stil.  Iedereen bleef staan of schuifelde heel langzaam voorwaarts. Een kippenvel moment.

Na de minuut  werd het “Himno de la Comunidad Valenciana”, het ‘volkslied’ van Valencia, ingezet. Sommige mensen applaudisseren naar de meesten bleven rustig staan, een moment van bezinning.

Toen rende de eerste  marathonlopers voorbij. Met verbazing keken we toe hoe hard de mannen en vrouwen liepen. Het publiek joelde, moedigde aan, gilde bij herkenning, en applaudisseerde. 

Rustig liepen wij weer richting huis waar ik al gauw weer mijn bed in dook.