Benidorm 2024 25 Jaarwisseling

1 januari 2025 - Los Montesinos, Spanje

Een van de houten bankjes met rugleuning op de Levante boulevard kwam vrij, als een pijl uit een boog schoten we naar voren en plaatsten onze billen op de glimmende latjes. We hadden ons goed warm aangekleed want het kon wel koud worden vannacht. Een spijkerbroek, tshirt met een colletje, een vest en een dikke jas moesten ons warm houden. Het zal zo rond half tien zijn geweest toen de mensenmassa dynamisch begon te groeien. De opzwepende beat die uit de luidsprekers knalde liet het publiek, ieder op zijn eigen manier, bewegen. De kroeg achter ons had behoorlijk wat aanloop. De twee swingende dames, van middelbare leeftijd, betrokken voorbijgangers bij hun dansje wat tot grote hilariteit bij het goedlachse publiek zorgde. Dames in dunne feestkleding met glitters, meisjes in veel te korte rokjes, heren in casual en jongens in jeans, al dan niet met een biertje in de hand. Een dame in een lange gebloemde groene jurk liet zich ook verleiden om even ritmisch mee te sporten op de snelle dreunen die de discjockey op het grote podium voor Benidorm had uitgezocht. Ik zat achterstevoren op het bankje en keek hoe de toeschouwers de dansers met een applausje aanmoedigden. Blijkbaar had de gebloemde dame mijn enthousiasme gezien want ze kwam vrolijk dansend naar ons bankje en nodigde mij uit om mee te gaan en het er ook op te wagen. Ik bedankte voor de eer. Ze wenste mij een fijn nieuwjaar en verdween weer in de menigte.

Naast ons kwam een Engelse dame zitten die even rustig een sigaretje rookte. Ze werd afgelost door een struise witgrijze dame met dikke rode lippen. Are you having a good time, wilde ze weten. Ik antwoordde bevestigend, waarop zij glimlachte en knikte naar haar blikje bier. Ze hoort bij een koppeltje van twee mannen en een vrouw die begerig naar ons bankje keken.
Tijd om voor ons een eindje verder te lopen, of eigenlijk terug te lopen. Even kijken bij het hoofdpodium. Het klinkt heel eenvoudig maar het was nog een hele opgaaf. De boulevard en de rijbaan boden weinig ruimte voor passanten. Kruip door, sluip door, stoppen om hier te kijken, daar te kijken, kwamen we toch uit bij het immense podium van de DJ.

Hutje mutje stonden de feestgangers bij elkaar, vele met tassen vol hapjes en drankjes. Dat wij daar niet aan gedacht hadden. Een eucalyptus snoepje en een mandarijntje hadden wij in onze jaszakken, niet echt een assortiment voor een jaarwisseling. We scoorden een blikje bier voor cor bij een van de kleine supermarkten die nog open was.
De kei en keiharde beat uit de luidsprekers voor het. podium en de hutje mutje massa mensen probeerden we te vermijden door het geheel eens rustig van het strand te bekijken. Maar die rust bleek van korte duur. Waar al deze mensen vandaan kwamen was ons een raadsel, maar voor we het wisten waren we omringd door feestgangers. Vrouwen met hoge hakken strompelde achter de kinderwagen door het mulle zand. Zelfs hondenbuggys kwamen voorbij. Elf uur was het inmiddels. De hemel werd bij tijd en wijle verlicht door een serie prachtige vuurpijlen.
Er kwamen plekjes leeg op de grote metalen buis van de voetenwasplek.

We snelde er heen, de buis was evenwat koud aan onze billen, maar hij warmde snel op. Cor ging op een van de drukknoppen zitten zodat er water aan de onderkant van de buis spoot. Enkele lichtelijk aangeschoten omstanders moesten hier vreselijk om lachen.
Om ons heen liep het nog voller met mensen. Toen we even opstonden en om ons heen keken, zagen we dat het tot aan de waterkant zwart zag van de mensen. We gingen weer zitten op de pijp, tussen de drukknoppen.
Achter ons waren vijf jongelingen aan het geiten. Een van de drie knullen was fors en groot en had wat meer alcohol ingenomen dan goed voor hem was. Met moeite kon hij rechtop blijven staan. Hij boog wat onflatteus naar voren om zijn schoenveter te strikken. Een van de meiden die ook niet meer al te fris bleek te zijn gaf hem een duw. Lang uit viel hij in het zand. Het bleek geen eenvoudige klus om weer overeind te komen. Met hulp van zijn twee kornuiten lukte het uiteindelijk. Nu kon hij gelukkig weer een blikje bier leeg drinken. Voor ons stonden twee dames met feestbrillen op hun neus. Ze probeerden een perfecte selfie te maken wat overduidelijk op hun lachspieren werkte, en op de onze. Naast ons stond een koppeltje dat vast net aan de verkering was. Ze filmden hoe ze samen naveltje aan naveltje, tortelend en dansend tussen de menigte stonden. Geen makkelijke opgaven als je dat zoenend probeert te doen.

Er kwamen nog meer mensen, het strand was nu toch echt vol.
Schuin voor ons kwam een Spaanse familie met een grote boodschappentas staan. We trokken onze benen wat in om ze wat meer ruimte te geven. Er werd versiering uitgedeeld, diademen met lampjes, rare brillen en slingers. En …….blikjes met 12 druiven. Het is een Spaanse traditie om tijdens de jaarwisseling bij elke klokslag van twaalf uur een druif te eten. Elke druif stelt een maand van het jaar voor en op deze manier waarborg je het geluk in de twaalf maanden.
Het einde van het jaar komt dus steeds dichterbij. Er worden glazen gevuld, chips gegeten, bierblikjes geopend en blikjes met twaalf druiven los getrokken, alles is er klaar voor. Behalve de forse uit de kluiten gewassen jongen, die zit op de buis, vooroverhangend met zijn handen op zijn hoofd, zoekend naar evenwicht.

De DJ op het grote podium stopt de muziek en we horen klokslagen die doorkomen vanuit Madrid. Om ons heen wordt bij elke klokslag heel serieus een druif tussen tuitende lippen naar binnen geduwd.

Twaalf uur…………kussen knuffelen, proosten, lachen, appen en bellen.

Het nieuwe jaar is begonnen. Glimmende stukjes papier dwarrelen naar beneden, het lijkt wel sneeuw. Dan een harde knal gevolgd door een spetterende vuurwerkshow.

Wij hebben genoten van het spektakel.

Benidorm 2025.