Dalum, Duitsland

We hebben het Ludwig-Windhorst-Haus, een niet al te duur  hotelletje, geboekt in Holthausen. We gaan fietsen in de omgeving van Dalum.
Waarom hier zou je je af kunnen vragen maar daar kom ik later wel op terug.

We stoppen bij een Rastplatz, even de benen strekken en even een plasje doen. Er staat een lief klein kapelletje iets verderop. We lopen er even heen, het is heerlijk weer en we zijn nog zo’n twintig minuten van onze eindbestemming. Tijd zat dus. 
 

Na even een kijkje bij het hotel rijden we door naar het meer. Een grote recreatieplas. Een eindje verder dan het restaurant met een ruim, met palmbomen omzoomd terras vinden we een bankje in de zon waar we genieten van onze boterham, krentenbol en een peer uit eigen tuin.  
Het is echt vakantie. 

We rijden door naar Dalum voor een geo.stadswandeling.

Bij een klassieke, niet meer in gebruik zijnde jaknikker vinden we een mainzelmännchen.  Dalum is een leuk plaatsje met vriendelijke mensen. We komen hier vast nog eens terug.  Nog even een kort bezoekje aan de Aldi en de Lidl en dan naar het hotel. 

“Zullen we toch nog even bij het huis gaan kijken?”  Cor kijkt mij vragend aan.  
Ik zucht.
“Het is maar een paar kilometer om. Je komt er bijna langs.”
Tien minuten later parkeer ik de auto naast het huis dat onze oudste dochter samen met haar partner gekocht heeft.

We stappen uit en lopen langs de voor kant. Gluren door de ramen en maken wat foto’s.
“Als ze zou weten dat we hier waren kwam ze direct deze kant op.” Lacht Cor.
Maar ze weet het niet. Dit is een spontane actie van ons, geboren uit nieuwsgierigheid.
Als we twee keer om het huis gelopen hebben we het gezien. Het is groot, goed onderhouden maar verder kunnen we het niet bekijken. We gaan naar ons hotel
Cor zoekt in Google maps de kortste route.
Dan parkeert er een grote zwarte bus naast ons.

Krijg nou wat….

Ik kijk recht in de ogen van onze oudste dochter. Ogen zo groot als schoteltjes, opgetrokken schouders en handen in de lucht….een groot vraagteken.

“Jullie….hier??”

Toeval….het moest blijkbaar zo zijn. 

Ze kunnen ons het huis laten zien. De buurman, nog mede-eigenaar op dit moment, heeft een sleutel die hij aan schoonzoon meegeeft.

Wat een indrukwekkend pand, je zou er in verdwalen zo groot. We luisteren naar alle details, alle plannen en kijken onze ogen uit. 

 Op een terrasje praten we nog even na onder het genot van fanta. De plannen, planning, het huis, het duizelt ons. Maar ach…..dit jonge dynamische ondernemende stel ziet het helemaal zitten.

Tijd om naar ons hotel te gaan.

Het Lugwig-Windhorst-Haus blijkt een groot complex te zijn waar diverse religieuze seminars gehouden worden. Er zijn grote vergaderzalen en er is een ruime gebedsruimte. De hotelkamer is vrij basic.

Onze eerste dag zit er op.